Murrayfield Stadium, gelegen in de prachtige stad Edinburgh, is een van de grootste en meest iconische sportstadions van Schotland. Met een indrukwekkende capaciteit van ongeveer 67.000 toeschouwers is het voornamelijk bekend als het nationale stadion voor rugby, de sport die het hier grotendeels domineert. Het stadion werd officieel geopend in 1925 en wordt sindsdien beschouwd als het thuisstadion van het Schotse rugbyteam, dat zowel in nationale als internationale wedstrijden hier acteert.

Het is helaas geen seizoen meer , maar om toch dat speciale gevoel te krijgen zoals dat een wedstrijd op tv , wil je het toch ook een keer met je eigen ogen zien . Kevin , is de man ( met schots accent ) die ons met fantastische verhalen een 1,5 uur durende rondleiding geeft door dit fantastische stadion.

De Calcutta Cup is de beker die wordt uitgereikt aan de winnaar van de jaarlijkse rugbywedstrijd tussen Engeland en Schotland tijdens het Zeslandentoernooi. De beker is genoemd naar de Calcutta Rugby Club, die hem in 1878 aanbood. De eerste wedstrijd die werd gespeeld voor de Calcutta Cup was op 10 maart 187

Het woord 'legende' wordt vaak te pas en te onpas gebruikt in de sportwereld, maar als het om Donna Kennedy gaat, is dat woord perfect van toepassing. Met 115 interlandwedstrijden in een carrière van 17 jaar is ze een imposante figuur in de Schotse rugbygeschiedenis en heeft ze als eerste speler, man of vrouw, de grens van 100 interlandwedstrijden doorbroken.

Jongens en meisjes toilet 

De bekendste Schotse rugbyverslaggever aller tijden, die wereldwijd bekend stond als 'The Voice of Rugby' en synoniem is met Murrayfield Stadium, is Bill McLaren. Hoewel hij in 2002 met pensioen ging en in 2010 overleed, is zijn band met het stadion onlosmakelijk; zo werd zijn werkkamer in 2024 zelfs gereconstrueerd als topstuk voor stadiontours. Enkele uitspraken van hem staan hier op de deuren .

De spelerstunnel en kleedkamer . Ondertussen lopen hier enkele nationaal spelers over de gang . Het zijn net mensen he ? 

Op de stoel van de coach . De man heeft het middelste raam expres laten verwijderen om gevoel met de sfeer in het stadion te krijgen . Dat kan bij slechte resultaten natuurlijk ook verkeerd uitpakken.

Na een happie eten in het restaurant bij het stion gaan we verder naar Arthur's seat . Stukkie tram , stukkie lopen en een STUK klimmen . 

Over Arthurs zetel

De Schotse Hooglanden laten zich duidelijk zien bij Arthur's Seat. Weelderig groen en een imposante, uitstekende klif vallen op, terwijl je een van de mooiste uitzichten over Edinburgh hebt. Het is een contrast tussen landelijke schoonheid en het stedelijke, drukke leven van Edinburgh. Arthur's Seat is de hoogste top van de heuvels in Holyrood Park. Het is eigenlijk een uitgedoofde vulkaan van 350 miljoen jaar oud, midden in Edinburgh.

Ook nog even dronen 

Op de terugweg zien we een heel stuk van wat er de afgelopen dagen is afgefikt . Het was weer een flinke uitdaging . Met een rooie kop komen we beneden , lopen langs de toegangspoorten van Holyroodhouse ( deze zijn een gedenkteken voor koning Edward VII ) en zoeken een plaats om even een bakkie te scoren als afsluiter .

We pakken een van de 180 dubbeldekker die hier tijden voor de terugrit naar ons hotel . We gaan bovenin zitten met de neus tegen het raam . Een half uurtje terug en dan .............uitrusten , eten en koffers inpakken voor morgen. We moeten om 11:00 uur op het vliegveld zijn . 13:15 vliegen we naar huus . Home sweet Home