Onderweg stoppen we bij "The House of Bruar"een grote warenhuisketen met luxeartikelen waar je toevallig ook nog erg goed kan lunchen. Komt dat even goed uit . Het is een uurtje of 12:00 en na de lunch en wat rongesnuffeld te hebben rijden we een kleine 40 minuten verder naar "The hermitage ".

Dit betoverende stukje bos in Perthshire werd oorspronkelijk in de 18e eeuw aangelegd als recreatiegebied voor de hertogen van Atholl.Douglasdennen torenen hoog boven de paden die leiden naar de bulderende Black Linn Falls, waar de rivier de Braan zich met een enorme klap in de diepe, schuimende poelen beneden stort. Met uitzicht op de waterval staat het pittoreske bouwwerk genaamd Ossian's Hall, gebouwd in 1757 als centraal punt in een uitgebreid aangelegd landschap. 

Er is net een klein regenbuitje gevallen wat de geur van de dennen goed naar boven haalt. Heerlijk , eventjes een wandeling in dit mooie groene stukje Schotland.

Als we uitgewandeld zijn en terug op de parkeerplaats kopen we een kop koffie bij Coffeetruck en nemen er een lekkere donut met kaneelsuiker bij . We moeten nog een half uurtje rijden naar Blairgowrie , onze basis voor komende 5 nachten . 

Een korte wandeling na het avondeten vanuit Blairgowrie langs de rivier de Ericht brengt ons naar Cargill's Leap - de plek waar de beroemde Covenanter Donald Cargill naar verluidt aan de regeringstroepen ontsnapte door over de rivier te springen. Donald Cargill werd geboren in Rattray en was een presbyteriaanse predikant en Covenanter. WAT .................? Covenanters waren leden van een 17e-eeuwse Schotse religieuze en politieke beweging.  DUS DAT !

De Covenanters beloofden hun eigen manier van aanbidden te behouden na de ondertekening van het Nationale Verbond in 1638.Maar in de tweede helft van de regeerperiode van Karel II werd het presbyterianisme door het Schotse parlement verboden.Predikanten die zich verzetten, werden uit de kerk gezet.Cargill werd, net als veel andere ministers, gedwongen illegale bijeenkomsten te houden die 'conventikels' werden genoemd. Deze bijeenkomsten werden vaak door het leger uiteengedreven en degenen die gevangen werden genomen, werden wreed behandeld.Bij één gelegenheid wist Cargill aan de troepen te ontsnappen door over een zeer smal gedeelte van de rivier de Ericht te springen, net boven Blairgowrie. Deze plek staat nu bekend als Cargill's Leap.Hij werd uiteindelijk in 1681 gevangengenomen en naar Edinburgh gebracht, waar hij schuldig werd bevonden aan verraad en geëxecuteerd. Leuk om te weten toch ? 

Maar eens kijken wat morgen brengt . In iedere geval komt er mooi weer aan . We hebben maar weer eens heel veel geluk. 

We vervolgen onze weg naar nog een soacialmedia tip . Een theehuis in Crail . We bestellen hier een potje thee en eten pannekoeken met "maple syrup en bacon ". 

Crail Harbour Gallery and Tearoom is gevestigd in het pittoreske dorpje Crail in East Neuk. op korte rijafstand van St Andrews. Het ligt aan de weg naar de haven, de middeleeuwse Shoregate, met een prachtig uitzicht over de Firth of Forth en de Noordzee.

De galerie bevindt zich in de kelders van een 17e-eeuws vissershuisje dat zorgvuldig is gerestaureerd, waarbij de originele stenen muren, plavuizen en zichtbare balken weer tevoorschijn zijn gekomen. Buiten is er een binnenplaats vanwaar men een ononderbroken uitzicht heeft over de Firth of Forth naar het eiland Isle of May.

Het is zeker een bezoekje waard nu het nog niet zo heel erg druk is . Het schijn hier over een paar weken knetter druk te zijn. Over niet druk gesproken . Waarschijnlijk hebben nog nietveel mensen dit plekkie ontdekt . Dunino Den .

De Dunino Den en de omliggende gebieden worden door velen beschouwd als een plek waar feeën en andere wezens uit de Keltische legendes rondspoken, en creëren dan ook een bovennatuurlijke sfeer.  

In het bos achter de kerk van Dunino ligt een oude, voorchristelijke heilige plaats, bestaande uit een altaarsteen, een bron en een oude voetafdruk in de rots, uitgesneden boven een klein beekje. De bron, die zich bovenaan de 'grot' bevindt, zou door oude druïden gebruikt zijn voor mensenoffers, hoewel het waarschijnlijker is dat deze simpelweg als een natuurwonder werd vereerd. Trappen, uitgehouwen in de rotswand tijdens een vervlogen heidens tijdperk, leiden naar beneden naar de grot zelf. Hier zijn Keltische kruisen en symbolen in de rotswand gekerfd door zowel moderne als oude gelovigen. Heidense pelgrims die de plek bezoeken, laten allerlei offers achter, hangend aan de bomen en verstopt in spleten in de rotswand, van munten en linten tot ondergoed.

Op de begraafplaats van de kerk, die dateert uit de 19e eeuw, bevindt zich een 'wenssteen'. Langs de zuidelijke muur staat een grote steen waarvan men vermoedt dat hij uit de 9e eeuw stamt. Er wordt beweerd dat deze steen aan het einde van de 17e eeuw als zonnewijzer werd gebruikt. Nu liggen er een stapel munten en smeekbeden voor geluk op.

We rijden vervolgens naar St Andrews en bezoeken het kasteel van St Andrews. 

Het kasteel behoorde vroeger toe aan de aartsbisschoppen van St. Andrews. In zijn glorietijd was het de residentie van bisschoppen en aartsbisschoppen. Het was de belangrijkste plek voor de middeleeuwse kerk van Schotland. Het is nu een ruïne, maar sommige overgebleven delen dateren uit de 13e eeuw.

Tot slot bezoeken we V&A in Dundee  .V&A is een in 2018 geopend designmuseum in de Schotse stad Dundee. Hmm . Heel eerlijk vonden we het helemaal niks . We wandelen nog even door het centrum van Dundee . Misschien zoeken we het verkeerd hier , maar ook het stadscentrum van Dundee vinden we niet echt de moeite. Gien zak an dus . Als we bij de auto terugkomen hebben we een verrassing op de voorruit . Een bekeuring van 100 pond omdat we op een perkeerplaats voor beperkte mensen staan geparkeerd. Hebben alleen geen bordje gezien . 100 pond kan 50 worden als we direct overmaken . Kutzooi . Helaas ...........heb het niet gezien . Misschien toch beperkt ?????

Bronzen beeld van het beroemde stripfiguur Desperate Dan .

Desperate Dan is een wildwestfiguur uit het inmiddels opgeheven Schotse stripblad The Dandy . Hij verscheen voor het eerst in de uitgave van 4 december 1937 en werd de mascotte van het tijdschrift . Hij is naar verluidt de sterkste man ter wereld, in staat om een ​​koe met één hand op te tillen. Het kussen van zijn bed is gevuld met bouwpuin en zijn baard is zo stug dat hij zich scheert met een brander.

Moet even wat voor iemand doen hier ! 

Terug bij het hotel besluiten we iets later heerlijk te gaan eten bij een fantastisch restaurantje . Paar wijntjes dr bij , en daarna mooi geweest . Morgen gaan we naar Stirling . Geschiedenis snuiven . "William Wallace ".

Het Wallace Monument, officieel The National Wallace Monument, is een negentiende-eeuws nationaal monument, gelegen in Stirling, Schotland. Het is een symbool van de Schotse vrijheid. De toren is genoemd naar de dertiende-eeuwse vrijheidsstrijder William Wallace. Je weet wel van "de" film Braveheart . Maar het ging natuurlijk allemaal net even iets anders . Heb je even :

William Wallace werd in de jaren 1270 geboren in Elderslie in Renfrewshire, in een adellijke familie. Er is zeer weinig bekend over zijn vroege jaren en er zijn belangrijke perioden in zijn leven waarover geen betrouwbare bronnen bestaan.

In 1296 profiteerde Edward I van een opvolgingscrisis in Schotland en vestigde zich als heerser met een Engels bestuur. Binnen enkele maanden was de onrust in Schotland wijdverspreid.

In mei 1297 viel Wallace de stad Lanark aan, waarbij hij de Engelse sheriff doodde. De onrust escaleerde al snel tot een regelrechte rebellie. Mannen stroomden toe om zich bij Wallace aan te sluiten en hij begon de Engelsen uit Fife en Perthshire te verdrijven. In september 1297 versloeg Wallace een veel groter Engels leger in de Slag bij Stirling Bridge. Deze en daaropvolgende militaire successen verzwakten de Engelse greep op Schotland aanzienlijk. Wallace lanceerde vervolgens invallen in Engeland. Eind 1297 of begin 1298 werd hij tot ridder geslagen en benoemd tot 'bewaker van het koninkrijk' in naam van John Balliol, de afgezette koning van Schotland.

De schok van de nederlaag bij Stirling bracht de Engelsen dichter bij Edward, die met een leger naar het noorden trok. Wallace' strategie was om confrontaties te vermijden en zich geleidelijk terug te trekken. Hij verwoestte het platteland tijdens zijn opmars, waardoor Edward steeds dieper Schotland in werd gedwongen. In juli 1298 troffen de Schotse en Engelse legers elkaar nabij Falkirk, en de Schotten werden verslagen. Wallace ontsnapte en er is weinig bekend over zijn bewegingen, maar op een gegeven moment legde hij het voogdijschap neer en werd hij opgevolgd door Robert Bruce en John Comyn.

Wallace reisde vervolgens naar het buitenland, met name naar Frankrijk, om steun te zoeken voor de Schotse zaak. Hij keerde in 1303 terug naar Schotland. Tijdens zijn afwezigheid had Robert Bruce een wapenstilstand gesloten met Edward I en in 1304 sloot ook John Comyn een overeenkomst met de Engelsen. Wallace werd van deze voorwaarden uitgesloten en de Engelse koning loofde een grote som geld uit aan iedereen die hem zou doden of gevangennemen. Wallace werd in augustus 1305 in of nabij Glasgow gearresteerd en naar Londen gedeporteerd. Hij werd beschuldigd van verraad en berecht, wat hij ontkende, zeggende dat hij nooit trouw had gezworen aan de Engelse koning. Zijn executie vond plaats op 23 augustus, waar hij werd opgehangen, gevierendeeld en onthoofd. Zijn hoofd werd op de London Bridge geplaatst en zijn ledematen werden tentoongesteld in Newcastle, Berwick, Stirling en Perth.

Toch maar weer gezien . Deze was een van de dingen die ik echt nog graag wilde zien .  CHECK. En zeker de moeite waard. Waardevolle historie voor de Schotten .

Historische onafhankelijkheid: De basis voor de Schotse vrijheid werd gelegd met de Declaration of Arbroath (1320) .Dit wordt gezien als de Schotse onafhankelijkheidsverklaring. Figuren als William Wallace en Robert the Bruce staan symbool voor deze strijd.

Wij rijden verder naar "The Stirling castle " . 

Stirling Castle ,is een van de grootste en historisch en architectonisch belangrijkste kastelen van Schotland . Het kasteel staat bovenop een uitstekende rots .Het is aan drie zijden omgeven door steile kliffen, wat het een sterke verdedigingspositie geeft. De strategische ligging, die tot de jaren 1890 de meest stroomafwaartse oversteekplaats van de rivier de Forth bewaakte, heeft het kasteel al sinds de vroegste tijden tot een belangrijke vesting in de regio gemaakt .De meeste hoofdgebouwen van het kasteel dateren uit de vijftiende en zestiende eeuw. Enkele bouwwerken stammen uit de veertiende eeuw, terwijl de buitenste verdedigingswerken aan de voorkant van de stad uit het begin van de achttiende eeuw stammen.

Vóór de unie met Engeland was Stirling Castle een van de meest gebruikte koninklijke residenties van Schotland, een paleis én een vesting in één. Verschillende Schotse koningen en koninginnen zijn in Stirling gekroond, waaronder Maria Stuart in 1542, en anderen zijn er geboren of gestorven.

Stirling Castle is minstens acht keer belegerd , waaronder meerdere keren tijdens de Schotse Onafhankelijkheidsoorlogen . De laatste belegering vond plaats in 1746, toen Bonnie Prince Charlie tevergeefs probeerde het kasteel in te nemen. 

Dit balkon, bekend als het 'Uitkijkpunt van de Dame', bood uitzicht op het steekspelterrein en de 'Knoop van de Koning en Koningin'. Hier hield de Koningin met haar hofdames de ridders in de gaten tijdens hun steekspel. 

En natuurlijk uitzicht op het Wallace monument .

In het kasteel krijgen we een uitgebreide demonstratie bespelen van middeleeuwse muziekinstrumenten . 

Na een ochtend/middag geschiedenis te hebben gesnoven doen we nog even een rondje in het centrum van Stirling . Op de terugweg in de auto zijn we allebei uitgeblust . 5 uur cultuur en geschiedenis snuiven . Kan dus wel zeggen dat Sterling een bijzonder interessante stad is en zeker de moeite waard is om te bezoeken . Nog een uurtje rijden en dan zijn we terug in Blairgowrie .

“Yes!, Fight and you may die. Run and you will live at least awhile. And dying in your bed many years from now, would you be willing to trade all the days from this day to that for one chance, just one chance, to come back here as young men and tell our enemies that they may take our lives but they will never take our freedom!!!”

― William Wallace ―

Perth, gelegen aan de oevers van de rivier de Tay, is de hoofdstad van het Schotse graafschap Perthshire, met ongeveer 45.000 inwoners. 

Perth werd tijdens de middeleeuwen, van de 9e tot de 15e eeuw, beschouwd als de hoofdstad van Schotland . Dit kwam doordat het de voornaamste residentie van de Schotse monarchen was en de plaats waar de koninklijke hoven zitting hielden. Perth was feitelijk het belangrijkste centrum van het Koninkrijk Alba, later bekend als Schotland, en alle koningen en koninginnen van Schotland werden hier, in Scone Palace, gedurende vele eeuwen gekroond. Kenneth McAlpin, algemeen beschouwd als de eerste koning van Schotland, werd in 848 in Scone Palace gekroond en Karel II was de laatste monarch die hier in 1649 werd gekroond. Hoewel monarchen niet langer in Scone Palace worden gekroond, is het nog steeds traditie dat Britse monarchen worden gekroond op de Stone of Scone (of Stone of Destiny), zoals gebeurde met Elizabeth II in 1953 en meest recent King Charles.

De stad is zeker de moeite waard om te bekijken. We dwalen hier al snel een paar uurtjes rond . Iets wat we niet hadden verwacht. We hebben er vandaag mooi weer bij . Lange broek, T- shirtje . Helemaal lekker . 

Een sculptuur geïnspireerd op het gedicht 'Nae Day Sae Dark' (Geen dag zo donker) van de dichter William Soutar uit Perth. Het bestaat uit twee bronzen figuren van mannen, die geluk en ellende voorstellen, leunend op een vijf meter lange horizontale stalen ring. Soutars gedicht is in de ring van de sculptuur gegraveerd. Net als Soutars gelijknamige gedicht herinnert de sculptuur ons eraan dat, hoe overweldigend de duisternis ook is, er altijd een sprankje licht zal verschijnen en dat zelfs in de diepste wanhoop de hoop altijd zal zegevieren.

De Steen van het Lot

In het hart van het Perth Museum bevindt zich de Stone of Destiny, ook wel bekend als de Stone of Scone. De Stone of Destiny is een eeuwenoud symbool van de Schotse monarchie en het koninkrijk, en een object van het grootste belang voor zowel Schotland als het Verenigd Koninkrijk. De steen wordt nog steeds gebruikt om koningen en koninginnen van het Verenigd Koninkrijk te kronen – meest recentelijk koning Charles III in mei 2023 en is voor het eerst in 700 jaar teruggekeerd naar zijn thuisbasis in Perthshire.

Op de weg terug maken we nog we nog even wat mooie plaatjes met de drone. 

Nog 2 nachtjes hier . We zijn er beide over eens dat 5 nachten op 1 plek net iets te lang is . Morgen gaan we nog een wandeling maken en daarna maken we ons op voor de laatste 3 nachten in Edinburgh. 

Beetje jammer dat er net een bus vol tetterende amerikanen voor ons aankwam . Die mensen kunnen zich op een of andere manier niet stil houden . Anyways .......mooi laten ( t )etteren. We hebben in ieder geval het stelletje gespot . Daarna terug naar het hotel, want had eigenlijk niet heel veel zin om te rijden vadaag . In de buurt van het hotel hebben we het "Knockie Path "gelopen en volop genoten van de weide uitzichten . Wauw , met all die koolzaadvelden ziet dat er wel supergaaf uit . En Knockie path betekent eigenlijk niet meer dan de nok van de heuvel . Zo simpel kan het ook zijn .

En ik dacht de hele tijd ui te ruiken, maar dat klopt dus ook . Das look . Oftewel Daslook . Dikke bossen langs de kant . 

Dat was een mooie wandeling van ongeveer 6 schotse kilometers . Zeg het er maar bij , want deze kilometers zijn nogal kuitenbijters . In het hotel nemen we een "Pint" Cola en sluiten daarmee ook onze tripjes hier in de buurt af . Morgen naar Edinburra . Auto inleveren en stad verkennen . Zal zo'n 7 jaar geleden zijn dat we hier voor het eerst zijn geweest . Ons eerste citytripje zonder kinderen was dat .